Mleko i salto

- Maria! Idź pościel łóżko, już wstałam. Pan Giorgio wcześniej wyjechał na lotnisko - zawołała Stella, przeciągając się na pierwszym stopniu schodów.
- Pani Marto, co ona mówi? - spytała Maria zaaferowana. Od kilku minut krzątała się w kuchni, przygotowując pracodawczyni lekkie śniadanie.
- Mówi, że trzeba pościelić łóżko - szepnęłam, dopijając ostatni łyk mocnej kawy.
- Maria! Let-to! - powtórzyła  Stella, dzieląc sylaby w słowie łóżko. - O Dio del cielo, ta znowu nic nie rozumie.
- Rozumie proszę pani, już poszła - uspokoiłam ją.
Wyciągałam z piekarnika gorące croissanty, gdy z tarasu dobiegły słowa Marii.
- Signiora! Latte pronto.
- Mleko gotowe, Maria? Jakie mleko? Wiesz, że nie pijam mleka - krzyknęła zdziwiona Stella.
Odwróciłam głowę, żeby móc lepiej obserwować scenkę.
- No latte, signiora. Pościeliłam latte. Na górze, jak pani kazała - tłumaczyła Maria po polsku, wymachując ręką i wskazując palcem do góry. - W pani kamerze. Latte.
- A, Maria! Letto? Chcesz powiedzieć letto? - roześmiała się Stella, zgadując o co chodzi - Chcesz powiedzieć łóżko, a mówisz mleko.  To dobrze, Maria. Bierz się za prasowanie. Albo nie. Sprawdź najpierw pokoje. Zaraz przyjadą dzieci.

*

- Jak tu robicie risotto? - myszkująca w letniej kuchni Stella, zauważyła Rosarię, naszą kucharkę.
- Normalnie, proszę pani. Czy ma być z grzybami?
- Niech będzie. Jak jest przyrządzane?
- Zwyczajnie. Rozgrzany olej, na niego ryż i grzyby. Wszystko podsmażam, a potem podlewam bulionem. Na koniec mogę dodać parmezan.
- Mam nadzieję, że ten bulion wrzący? - zapytała Stella, wtapiając w kucharkę przenikliwe spojrzenie.
- Rozumie się, proszę pani. Bulion się gotuje na oddzielnym palniku, a ja mieszam risotto i dodaję go po łyżce. W trakcie mieszania.
- To dobrze. Maria zrobi nam sos. Maria! Zrobisz sos, taki jak robiłaś w Rzymie. Capisci? Salsa, Maria. Sal-sa.
- Dobrze, signiora. Capisci signiorę - odpowiedziała Maria, przytakując z uśmiechem głową.
Risotto z grzybami pachniało obłędnie. Tak mocno, że aromat zwabił mnie do letniej kuchni.
Maria kończyła przyrządzać sos z wołowiną. Wyglądał apetycznie.
- Gotowe, pani Marto. Zawołam signiorę - krzyknęła uradowana.
- Nie musi pani biegać na górę. Widziałam panią Stellę, jak schodziła na taras.
Maria szybko opuściła patio.
- Signiora! Signiora przyjdzie do tej drugiej kuchni. Zrobiłam salto.
- Che cosa? Hai fatto un salto, Maria? - spytała zdumiona Stella.
- Salto. Tak jak signiora kazała.
- Zrobiłaś salto? Niemożliwe. To niebezpieczne w twoim wieku - odpowiedziała, pokładając się ze śmiechu. - Nie miałaś robić sosu?  Gdzie salsa?
- Tak, signiora. Salsa - Maria zastanawiała się chwilę. - Salsa, nie salto - dodała zadowolona.